گفتوگو: بیژن خدادادوند//محمدحسین بن رشید، هافبک جوان و چپپای فوتبال خوزستان، یکی از بازیکنان مستعد فوتبال پایه استان است که از سالهای کودکی پا به مستطیل سبز گذاشته و در تیمهای مختلف خوزستان و کشور تجربه کسب کرده است.
بن رشید که فوتبال خود را از ۶ سالگی و با تیم پرافتخار پارسوماش آغاز کرده، مسیر پرفرازونشیبی را در ردههای پایه پشت سر گذاشته و حالا با انگیزهای دوچندان به آینده فوتبالی خود چشم دوخته است. پوشیدن پیراهن تیم ملی و حضور در فوتبال اروپا از مهمترین اهداف این بازیکن جوان است.
در ادامه، گفتوگوی ما با محمدحسین بن رشید را میخوانید.
از خودتان برایمان بگویید.
محمدحسین بن رشید هستم، متولد ۹ مرداد ۱۳۸۷ در اهواز. دیپلم ریاضی و فیزیک دارم و در پست هافبک بازی میکنم. پای تخصصی من چپ است.
فوتبال را از کجا آغاز کردید و سابقه حضور در چه تیمهایی را دارید؟
فوتبال را از ۶ سالگی با تیم پرافتخار پارسوماش آغاز کردم. در ادامه در تیمهای مختلفی از جمله آکادمی فولاد، نسل خوزستان، سروستان باغملک، دیهیم نوین اهواز و فریس اهواز بازی کردم و از حضور در این تیمها تجربیات ارزشمندی به دست آوردم.
الگوی فوتبالی شما چه بازیکنانی هستند؟
در فوتبال ایران، مهدی قائدی را به عنوان الگوی فوتبالی خودم معرفی میکنم و در فوتبال جهان نیز کریستیانو رونالدو بازیکنی است که همیشه سبک بازی و تلاش او برای پیشرفت را تحسین کردهام.
بزرگترین آرزوی فوتبالی محمدحسین بن رشید چیست؟
بزرگترین آرزوی من این است که روزی افتخار پوشیدن پیراهن تیم ملی کشور عزیزمان ایران را به دست بیاورم. پس از آن، لژیونر شدن و بازی در باشگاههای معتبر اروپایی هدف بزرگ دیگری است که در سر دارم.
در نهایت امیدوارم بتوانم با موفقیتهایم باعث سربلندی خودم، خانوادهام و البته اعتلای نام ایران عزیزمان باشم.
خانواده چه نقشی در مسیر فوتبالی شما داشتهاند؟
خانواده، بهخصوص پدر و مادرم، نقش بسیار مهمی در پیشرفت من داشتهاند. از همان زمانی که در ۶ سالگی فوتبال را با پارسوماش شروع کردم، مادرم همیشه من را به تمرین میبرد و تا پایان تمرین کنار زمین حضور داشت.
پدر و مادرم همواره مشوق من بودهاند و در این مسیر از هیچ حمایتی، چه از نظر مالی و چه از نظر روحی، دریغ نکردهاند. بدون حمایت و همراهی آنها رسیدن به این مرحله برای من بسیار دشوار بود و همیشه قدردان زحماتشان هستم.
خاطرهانگیزترین بازی و گلی که به ثمر رساندهاید کدام است؟
یکی از بهترین و خاطرهانگیزترین گلهای دوران فوتبالیام در فصل ۱۴۰۰–۱۴۰۱ و در رقابتهای نونهالان استان خوزستان رقم خورد.
در آن مسابقات، به همراه تیم نسل خوزستان مقابل فولاد خوزستان قرار گرفتیم و موفق شدم گل پیروزیبخش تیمم را به ثمر برسانم. این گل برای من خاطره بسیار شیرینی بود و همیشه آن را به یاد خواهم داشت.
عملکرد تیم ملی ایران در جام جهانی را چگونه ارزیابی میکنید؟
به اعتقاد من تیم ملی میتوانست عملکرد بهتری داشته باشد. در کنار آن، فکر میکنم باید نگاه ویژهتری به جوانگرایی در تیم ملی وجود داشته باشد و به بازیکنان جوان و مستعد فرصت بیشتری داده شود تا بتوانند خودشان را در بالاترین سطح فوتبال کشور نشان دهند.
از دوران حضورتان در پارسوماش چه خاطراتی دارید و بهترین دوستانتان چه کسانی هستند؟
پارسوماش برای من فقط یک تیم نبود؛ آغاز مسیر فوتبالی من بود و خاطرات زیادی از آن دوران دارم. در آنجا دوستان خوبی پیدا کردم که از جمله آنها میتوانم از آقایان مهدی علایی، کیامهر حاجیپور و اشکان تیموری نام ببرم.
و صحبت پایانی؟
«وَ مَن لَم یَشکُرِ المَخلوقَ لَم یَشکُرِ الخالِق.»
از آنجایی که نخستین بار در مستطیل سبز حضور پیدا کردم و افتخار شاگردی جناب آقای حمید علایی را داشتم، بر خود واجب میدانم از ایشان یاد کنم و برایشان سلامتی و طول عمر باعزت از خداوند متعال مسئلت داشته باشم.
همچنین از تمامی مربیان و اساتیدی که در طول این سالها افتخار شاگردیشان را داشتهام، صمیمانه تشکر و قدردانی میکنم و امیدوارم بتوانم روزی پاسخ اعتماد و زحمات آنها را با موفقیت در فوتبال بدهم.
در پایان نیز لازم میدانم از مدیریت محترم پایگاه خبری و جناب آقای بیژن خدادادوند بابت فرصتی که برای انجام این گفتوگو در اختیار من قرار دادند و همچنین توجه و لطفی که نسبت به بنده داشتهاند، صمیمانه تشکر و قدردانی کنم.
